Onlangs betoogden duizenden Catalanen in Brussel. Nu de globalisatie om zich
heen grijpt, kent Catalonië een moeilijke en verwarrende periode in haar
geschiedenis. De driehonderd jaar lange onderdrukking van de Catalaanse natie
door de Spaanse staat is de belangrijkste rem op haar ontwikkeling. Deze
situatie brengt de Catalaanse overlevingskansen in gevaar als natie binnen een
Europa dat uitsluitend staten erkent.
“De
tijd is aangebroken”, vinden de Catalanen. Ze zitten op een dood spoor sinds de
recentste institutionele hervormingen werden gekortwiekt, hervormingen die nu in
de handen liggen van het Spaans Grondwettelijk Hof, dat nog een stapje verder
wil gaan in het kortwieken ervan. Dit moet zowel de politieke klasse als de
burgers die vooruit willen en een betere toekomst wensen voor Catalonië aan het
denken zetten.
Tijdens de voorbije jaren hebben politici, of ze nu Catalaans, Spaans of
Europees zijn, getoond dat er geen ander alternatief bestaat voor de Catalanen.
Dit voor zover ze dezelfde rechten en plichten willen als de burgers van de
andere Europese volkeren met een eigen staat.
De
Catalanen zien steeds meer het belang in van zelfbestuur. Ze zijn duidelijk de
aanvallen op de democratische verzuchtingen van Catalonië door de Spaanse staat
beu. Arbeiders, bedienden, zelfstandigen, vakbondsmensen en sociale werkers
hebben begrepen dat het verdedigen van de werkgelegenheid en de welvaart hand in
hand gaat met meer zelfbestuur en de daaruit vloeiende mogelijkheid om zelf te
kunnen beslissen en een eigen beleid vorm te kunnen geven.
De
Catalanen zijn het beu om niet te worden gehoord in het huidige Spaanse kader
en willen naar Europa gaan om daar hun
stem te laten horen. “Samen werken aan de onafhankelijkheid van Catalonië”
is hun boodschap.
