Onlangs betoogden duizenden Catalanen in Brussel. Nu de globalisatie om zich
heen grijpt, kent Catalonië een moeilijke en verwarrende periode in haar
geschiedenis. De driehonderd jaar lange onderdrukking van de Catalaanse natie
door de Spaanse staat is de belangrijkste rem op haar ontwikkeling. Deze
situatie brengt de Catalaanse overlevingskansen in gevaar als natie binnen een
Europa dat uitsluitend staten erkent.
“De
tijd is aangebroken”, vinden de Catalanen. Ze zitten op een dood spoor sinds de
recentste institutionele hervormingen werden gekortwiekt, hervormingen die nu in
de handen liggen van het Spaans Grondwettelijk Hof, dat nog een stapje verder
wil gaan in het kortwieken ervan. Dit moet zowel de politieke klasse als de
burgers die vooruit willen en een betere toekomst wensen voor Catalonië aan het
denken zetten.
Tijdens de voorbije jaren hebben politici, of ze nu Catalaans, Spaans of
Europees zijn, getoond dat er geen ander alternatief bestaat voor de Catalanen.
Dit voor zover ze dezelfde rechten en plichten willen als de burgers van de
andere Europese volkeren met een eigen staat.
De
Catalanen zien steeds meer het belang in van zelfbestuur. Ze zijn duidelijk de
aanvallen op de democratische verzuchtingen van Catalonië door de Spaanse staat
beu. Arbeiders, bedienden, zelfstandigen, vakbondsmensen en sociale werkers
hebben begrepen dat het verdedigen van de werkgelegenheid en de welvaart hand in
hand gaat met meer zelfbestuur en de daaruit vloeiende mogelijkheid om zelf te
kunnen beslissen en een eigen beleid vorm te kunnen geven.
De
Catalanen zijn het beu om niet te worden gehoord in het huidige Spaanse kader
en willen naar Europa gaan om daar hun
stem te laten horen. “Samen werken aan de onafhankelijkheid van Catalonië”
is hun boodschap.
op 28/11/2010 vonden
in Catalonië deelstaatverkiezingen plaats. De stembusslag werd overtuigend
gewonnen door de centrumrechtse en nationalistische coalitie CIU, die 62 zetels
behaalde (38,5 procent!) en daarmee slechts 6 zetels is verwijderd van een
absolute meerderheid in het Catalaanse parlement. Kopman Artur Mas wordt de
nieuwe president van Catalonië. CIU is voorstander van de Catalaanse
onafhankelijkheid, net zoals de linkse partij ERC (7 procent) en de ecologische
partij ICV (7,4 procent) overigens.
Een opvallende nieuwkomer in het parlement is de eveneens separatistische
‘Solidaridat Catalana por la Independència’, de partij die werd opgericht door
Joan Laporta, voormalig voorzitter van voetbalclub Barcelona. Met iets meer dan
3 procent behaalt de partij 4 parlementszetels. Het rechtse ‘Plataforma per
Catalunya’ (PXC) haalt net te weinig om afgevaardigden naar het parlement te
kunnen sturen.
De centrumrechtse en centralistische Partido Popular scoort 12 procent. Grote
verliezer van de Catalaanse verkiezingen is de zogenaamde ‘Tripartito de la
izquierda’: het samenwerkingsverband waardoor de linkse partijen sinds 2003 de
meerderheid uitmaakten. Vooral de socialistische partij PSOE kreeg klappen: ze
verloor 9 zetels en komt uit op een totaal van 28. Waarnemers zien de resultaten,
die gelden als een voorafname op de gemeenteraadsverkiezingen in mei 2011, als
een afstraffing van het Spaanse regerings- en besparingsbeleid van de
socialistische premier Zapatero.
