Kamiel Van Damme

KAMIEL VAN DAMME: de man van VMO-Gent (°Oostakker  16-5-1925 -  † 12-12-1980)

Kamiel Van Damme werd geboren op 16/5/1925, als jaargenoot van Wim Maes, te Oostakker in een gewoon hardwerkend gezin met vijf kinderen.

Kamiel werd jeugdleider bij de K.A.J. en werd voor het eerst Vlaamsgezind door het lezen van Vlaamse boeken als “De Leeuw van Vlaanderen”.  De katholieke preken tegen het communisme, over de misdaden in de Spaanse burgeroorlog en de aanval op Finland, volgde hij op de voet. De definitieve aanzet tot een radicaal nationalisme kwam echter door een dorpsgenoot van Kamiel: Reimond Tollenaere die op de dorpskiosk bezielende toespraken hield, kort daarop naar het Oostfront vertrok en er ook zou sneuvelen.

Kamiel volgde zijn voorbeeld. Na eerst 2 jaar in Duitsland gewerkt te hebben, trok Kamiel in 1942 als vrijwilliger naar het Oostfront waar hij tot in 1945 vocht tegen het communisme. Na zijn terugkeer in mei 1945 werd hij veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf en opgesloten in het Belgisch concentratiekamp te Beverlo. Toen hem de keuze werd geboden: opgesloten blijven of mijnwerker worden, aarzelde Kamiel geen ogenblik en trok naar de ondergrond. In september 1949 kwam hij eindelijk vrij, huwde in 1950 en stichtte een gezin dat later 5 kinderen zou tellen.  

Zijn ervaringen weerhielden hem er niet van zich meteen opnieuw in de Vlaamsnationale strijd te storten: hij onderhield in 1949 meteen contacten met de Vlaamse Concentratie en in 1950 met de Gentse VMO, op dat ogenblik onder leiding van Jan Callebaut.

Als Kamiel de leiding van VMO-Gent in handen neemt, ontpopt hij zich als een echte leider.

Iedere avond, jaar in jaar uit stond hij ergens op een vergadering het woord te voeren. In het weekeinde was hij op de baan, in weer en wind om met een kleine groep propagandisten te colporteren met Vlaamse tijdschriften.

In 1955 wordt hij aan een kerk in Olsene door tegenstanders in elkaar geslagen en houdt er een blijvend litteken aan over.

Kamiel verzamelt intussen een stevige ploeg militanten rond zich, zowat 20-30 man sterk, die steeds paraat stonden voor de strijd. Als oud-Oostfronter is Kamiel zijn nationalisme rechts en sterk anti-communistisch: zijn oorlogsidealisme zal hij nooit verloochenen.

Na de fameuze teeractie in Oostende loopt Kamiel een boete op van 2000 fr en 38 dagen gevangenisstraf. Hij is de enige Gentenaar die veroordeeld werd, ondanks wekenlange opsluiting en nachtelijke ondervragingen weigert hij de naam te noemen van andere Gentse deelnemers.

In mei 1964 begint Kamiel met een onafhankelijk Gents VMO-blad: “De Vrijbuiter”, dat kritisch het reilen en zeilen van de Vlaamse beweging volgt. Voor Kamiel is de VMO “de ziel en het geweten” van de Vlaamse strijd. Het blad verschijnt tot bij de ontbinding van de VMO in 1971. Vanaf het overlijden van Wim Maes vermindert Kamiel zijn activiteiten: De Vrijbuiter wordt meer en meer gevuld met bijdragen van buitenlandse medewerkers.

Waar Kamiel niet meer wenst mee te werken met de “nieuwe” VMO, zet hij geenszins zijn Vlaamsnationale activiteiten stop. Wel neemt hij afstand van de VU. Hij is nog enkele jaren actief met de “Vlaamse Amnestie Militanten” (VLAM) om overal acties te voeren voor amnestie. Bij het Egmontpact van de Volksunie in 1977 stond Kamiel meteen aan de wieg van de Vlaams-Nationale Partij (VNP) van Karel Dillen.  

Op 12 december 1980 overleed Kamiel Van Damme op 55-jarige leeftijd door een zwaar arbeidsongeval. De Vlaamse beweging verloor opnieuw één van de mensen die de VMO en dus ook het naoorlogse Vlaamsnationalisme groot maakte.  

Kort voor zijn dood schreef hij: “We hebben een verantwoordelijkheid tegenover ons volk te dragen, waaraan we ons niet kunnen onttrekken. Daarom is het ook noodzaak dat de uitdragers van de idee in grote mate toenemen; er is te zaaien, willen we oogsten. De toekomst van ons volk is ons heiliger dan gelijk welk belang ook!”. 

Bidprentje Kamiel Van Damme

(deze biografie wordt later uitgebreid)