taalstrijd Rand van Brussel

Gedurende vele decennia werden er in belgië "talentellingen" gehouden. Waar die in de 19de eeuw een vrij degelijk karakter hadden, werden zij zeker in 1930 en vooral in 1947 (in volle repressie) echte anti Vlaamse referendums. Veel resultaten waren manifest onjuist of vervalst. Het ontlokte sommigen de schampere opmerking dat er tijdens de Tweede Wereldoorlog blijkbaar ook op sommige belgische gemeenten een atoombom was gegooid, waarbij de Vlaamse bevolking vrijwel volledig uitgeroeid was.....

Ondanks luid protest werden de cijfers van 1947 toch gepubliceerd in 1954 door de regering Van Acker. Zo werden de onbetwist Vlaamse gemeenten Evere, Ganshoren en St-Agatha-Berchem bij de agglomeratie Brussel gevoegd, en moesten Remersdaal, Moelingen en Edingen een tweetalig statuut aanvaarden. Voor de Vlaamse beweging was nu de maat vol : de taalgrens moest voor eens en altijd vastgelegd worden.

In 1960 zou opnieuw de tienjaarlijkse volkstelling plaatsvinden, met de eraan verbonden talentelling. Maar op 14 maart 1959 werd een "Vlaams Aktiekomitee" opgericht, dat een boycot van de talentelling afkondigde. Die sloeg in : meer dan 300 gemeenten, waaronder de grote Vlaamse steden, weigerden de volkstellingsformulieren uit te delen. De talentelling mislukte, het systeem werd afgeschaft. Eens te meer bleek, dat men binnen belgië als Vlaming alleen langs de illegale weg zijn rechten kan bekomen.

De politieke strijd om de taalgrens barstte pas echt los in 1961. Nadat minister Gilson een voor Vlaanderen uiterst nadeling ontwerp had ingediend, begon de Vlaamsnationale agitatie. Op 15 februari 1962 keurde de Kamer het ontwerp Gilson goed. De strijd buiten het parlement ging onverminderd door. Er werden woelige anti-faciliteitenbetogingen gehouden in Dilbeek en Strombeek. De V.M.O. stond paraat met schildertochten en bij betogingen. Maar op 9 oktober keurde de Senaat het ontwerp goed, en het werd definitief bekrachtigd door de Kamer op 31 oktober. Grote gebieden werden van Vlaanderen naar Wallonië overgeheveld; alleen de overheveling van 6 Vlaamse dorpjes in de Voerstreek van Luik naar Limburg was positief. Het was duidelijk dat Vlaanderen op schandelijke wijze door zijn eigen volksvertegenwoordigers, vooral dan die van de CVP, verraden was. De wet trad in werking op 1 september 1963. Sedertdien doet de verfransing geuisloos haar werk in de zo goed als vergeten Vlaamse dorpjes Amengijs, Rozenaken, Bierk, St-Renelde, Bitsingen en nog vele anderen.

Het Vlaamse Aktiekomitee, dat eerder met succes de talentelling had gekelderd, vormde zich om tot het "Vlaams Komitee voor Brussel en de Taalgrens". Het riep op tot een grootscheepse betoging in Brussel, op 22 oktober 1961 : de eerste mars op Brussel was een feit. Het was een indrukwekkende machtsontplooiing : tussen de 75.000 en 100.000 Vlamingen namen eraan deel. Er waren die eerste keer geen grote incidenten

In Vlaanderen werd massaal gemobiliseerd voor een Tweede Mars op Brussel, die plaatsvond op 14 oktober 1962. Er waren nog meer betogers dan bij de vorige editie : de organisatoren spraken van 200.000, alhoewel dat wat overdreven is; het waren er alleszins méér dan bij de eerste editie. Er was geen enkele liberale of socialistische volksvertegenwoordiger aanwezig. De CVP zond slechts 3 parlementairen.

Maar de Waalsgezinden hadden besloten dat deze Mars niet vreedzaam zou verlopen. Aan de Beurs werden de manifestanten opgewacht door franstalige tegenbetogers van o.a. het MPW met provocatieve slogans als "keer terug naar uw dorp" en "geen frans, geen centen". Zij gingen de Vlamingen op bijzonder brutale wijze te lijf. Zo verloor Jef Maton, lang actief in het Davidsfonds, in de gevechten een oog, wat aantoont dat het er bijzonder hard aan toeging. Om de betogers te verdedigen kwam de V.M.O. in actie. In de buurt van de Beurs, waar op de trappen de prominenten hadden plaatsgenomen, moesten de V.M.O.-stoottroepen werkelijk een doorgang voor de betogers vrijvechten.

De Marsen op Brussel maakten een enorme indruk, niet enkel op de vele tienduizenden die er aan deelnamen, maar natuurlijk op de anti-Vlaamse krachten, enerzijds de Walen en anderszijds de belgische unitaristen en franskiljons. Er werd dan ook opgeroepen om in 1963 een soort belgisch "tegengewicht" voor de Marsen te organiseren, met name een "rendez-vous der belgen". De zaak flopte met nog geen 10.000 deelnemers.

1961 en 1962 brachten, naast tal van kleinere communautaire botsingen, de Vlaamse marsen op Brussel. De campagne naar het geflopte "rendez-vous" der belgen in 1963 verliep woelig. Stilaan groeide een bitsige geladen, sfeer die de komende jaren niet zou verminderen.

Op 6 juni 1963 kwam de regering met een voorstel om het probleem van de Randgemeenten op te lossen : de zes zouden bij Brussel gevoegd worden.

Op 6 juni 1963 kwam de regering met een voorstel om het probleem van de Randgemeenten op te lossen : de zes zouden bij Brussel gevoegd worden. De opslorping van 40.000 Vlamingen doorde Brusselse olievlek zou daarmee een feit zijn. De V.U. hield zijn Landdag in Wemmel, één van de bedreigde gemeenten. Het kwam na afloop tot ernstige incidenten.

Het "Vlaams Komitee voor Brussel en Taalgrens" organiseerde in ijltempo betogingen, die alle zes de bedreigde gemeenten aandeden. Op 22 juni was men in Wemmel, op 29 juni in Wezembeek-Oppem. Tijdens die laatste betoging zou een man oproepen tot revolutionair verzet, zelfs met de wapens : de latere Eerste Minister Wilfried Martens....Hij zou later nog meermaals de Vlaamse belangen verkwanselen in ruil voor geld en macht.

De V.U. startte een grootscheepse campagne tegen de gebiedsroof onder het motto "Neen Théo" (naar de voornaam van de toenmalige Eerste Minister, Théo Lefèvre). Overal in Vlaanderen werd geplakt en gekalkt, vooral dan door de V.M.O.

Op 5 juli werd in een conclaaf op Hertoginnedal de CVP dermate geïntimideerd, dat zij instemde met speciale taalfaciliteiten voor de zes randgemeenten. In de nacht van 11 op 12 juli, uitgerekend dus op de Vlaams Nationale feestdag, keurde het Parlement deze nieuwe Vlaamse nederlaag goed.

Overal was de verontwaardiging groot en de V.M.O. organiseerde manifestaties en optochten tegen dit Hertoginne-verraad. Deze ontaardden steevast in rellen en incidenten. V.M.O. militanten werden aangehouden en weer vrijgelaten. De sfeer werd grimmiger en de tegenstanders lieten zelfs bommen ontploffen in Aalst en aan de Kust tijdens een VVB betoging.

Maar ondanks alle protest bleef de toestand ongewijzigd. Tal van regeringen zouden er nog over struikelen.

Tot vandaag zijn er heel wat Eerste Ministers en zogenaamde Vlaamse Partijen geweest die hun beloften tegenover hun kiezers om de franskiljons en tevens de verfransing, een halt toe te roepen, hebben ingeruild voor macht en geld. Zovele decennia later, worden de Vlamingen in Brussel en de rand steeds meer en meer als derderangs burgers aanzien, en krijgen de franskiljons steeds meer grip op dat Vlaamse gebied. Zelfs de Europese instellingen blijven blind voor de frankofone arrogantie. De vraag is hoelang de Vlamingen dit nog gaan blijven slikken !

Een aantal Vlamingen uit de Brusselse rand, die als bijzitter bij de verkiezingen van 2008 waren opgeroepen, weigerden te zetelen zolang Brussel-Halle-Vilvoorde niet gesplitst was. Allen werden gedagvaard als "dienstweigeraars". Op 20/5/08 deed de rechtbank hierin een eerste vrijspraak :

BRUSSEL 20/05/08 (BELGA) = Het Brusselse hof van beroep heeft
dinsdagnamiddag een BHV-dienstweigeraar vrijgesproken. De man had bij de
federale verkiezingen van 10 juni 2007 geweigerd te zetelen in een
stembureau in Lennik en had daar volgens het hof een wettige reden voor.
Op 3 juni zal het hof uitspraak doen in 57 andere dossiers van
BHV-dienstweigeraars.
   De man, Gunther M., was als bijzitter opgeroepen voor een stembureau
in Lennik maar had een aangetekend schrijven gestuurd waarin hij uitlegde
dat hij omwille van gewetensbezwaar en politieke redenen niet kon zetelen
zolang het arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde niet gesplitst was.
   Voor de correctionele rechtbank werd M. daarvoor nog veroordeeld maar
het hof van beroep heeft nu anders geoordeeld. Omdat de wetgever niet
omschreven heeft wat als wettige reden kan gelden om niet te zetelen, kwam
het volgens de raadsheren aan het hof toe daarover te oordelen. Daarbij
hielde de raadsheren rekening met het feit dat in de aanloop naar de
verkiezingen verschillende Vlaamse prominenten hadden aangegeven dat de
federale verkiezingen van 10 juni 2007 ongrondwettelijk waren.
   Bovendien had het Vlaamse parlement in 2003 al geoordeeld dat het
tegenover de Vlaamse bevolking niet meer kon verdedigen dat in
Brussel-Halle-Vilvoorde Vlaamse kiezers anders behandeld werden dan
Franstalige, en hadden heel wat gemeenten uit het arrondissement
Brussel-Halle-Vilvoorde beslist dat ze geen verkiezingen konden
organiseren. Ten slotte wees het hof erop dat de voorzitter van het
stembureau in Lennik de reden voor de weigering dan niet mocht aanvaard
hebben, maar dat heel wat voorzitters van andere stembureaus dat wel
hadden gedaan.
   Voor het Brussel-Halle-Vilvoorde-comité betekende de uitspraak van het
hof een grote opsteker. Zowel de voorzitter van het comité als hun
advocaat waren opgetogen.
   Op 3 juni zal het Brusselse hof nog uitspraak doen in 57 andere
dossiers van dienstweigeraars. Die hadden bij de behandeling verstek laten
gaan omdat het openbaar ministerie weigerde een aantal documenten te laten
voorleggen. Het ging onder meer om het verslag van een vergadering van het
college van procureurs-generaal over de vervolging van
BHV-dienstweigeraars. Ondanks het verzet hoopt het
Brussel-Halle-Vilvoorde-comité ook daar op een positieve uitspraak.

03/06/2008 : Hof van beroep verklaart 57 BHV-dossiers verjaard

Het Brusselse hof van beroep heeft dinsdagnamiddag de strafvordering tegen 57 BHV-dienstweigeraars vervallen verklaard door verjaring. De 57 hadden bij de federale verkiezingen van 10 juni 2007 geweigerd als bijzitter te zetelen in stembureau’s in de arrondissementen van Leuven en Brussel-Halle-Vilvoorde.

De parketten van Leuven en Brussel hadden hen daarom vervolgd en de 57 waren door de correctionele rechtbanken van Leuven en Brussel veroordeeld tot geldboetes. Allemaal waren ze tegen hun veroordeling in beroep gegaan. Het Brusselse hof van beroep heeft nu vastgesteld dat er meer dan zes maanden verstreken zijn sinds hun dossiers werden ingeleid bij de correctionele rechtbank en dat de strafvordering daardoor verjaard is.

De Werkgroep Brussel-Halle-Vilvoorde, die ijvert voor de splitsing van het kiesarrondissement, was uitermate tevreden met de uitspraak. 'Na de vrijspraak door ditzelfde hof van een andere dienstweigeraar op 20 mei, is dit een tweede overwinning', zegt Guido Moons, voorzitter van de Werkgroep. '57 vrijspraken zou natuurlijk nog mooier geweest zijn maar het hof heeft hier duidelijk voor een elegante oplossing gekozen.'

Met de arresten komt het einde van de gerechtelijke procedures tegen BHV-dienstweigeraars in zicht. Na de verkiezingen van 10 juni waren 69 van de 188 dienstweigeraars door de parketten van Brussel, Turnhout, Leuven, Dendermonde, Oudenaarde en Antwerpen gedagvaard. Acht personen werden in Dendermonde, Brussel, en Oudenaarde vrijgesproken en de 61 anderen werden veroordeeld. 58 van hen gingen in beroep bij het Brusselse hof van beroep, twee in Antwerpen en één in Gent. Het Gentse parket-generaal tekende ook beroep aan tegen vier vrijspraken in Dendermonde.

Het Brusselse hof heeft op 20 mei een man vrijgesproken en dinsdag 57 zaken verjaard verklaard. Het Gentse hof van beroep veroordeelde op 17 januari de vier personen die in Dendermonde waren vrijgesproken, maar die vier zijn in cassatie gegaan.

Op 25 juni behandelt het Gentse hof van beroep nog één zaak, van een man die in Oudenaarde veroordeeld werd, en op 11 juni horen hun Antwerpse collega’s de zaak van een man die in Antwerpen veroordeeld werd.

'Daar is ook nog een beroep hangende tegen een veroordeling door de correctionele rechtbank van Turnhout', zegt Guido Moons. 'Die zaak is nog niet vastgesteld. Al die zaken zullen meer dan een jaar na de feiten behandeld en uitgesproken worden. Rekening houdend met de uitspraken van vandaag, nemen we aan dat de hoven van Gent en Antwerpen niet anders zullen kunnen dan ook de verjaring uitspreken.'

Er ligt een staat te sterven
Was nooit geheel gezond
Hij liet een volk verderven
Gaat zelf daaraan ten grond

Er ligt een staat te sterven
Die ogen hebben zien ‘t
Heeft mening, menig werven
Een kwade dood verdiend

Er ligt een staat te sterven
Heel zachtjes zonder pijn
Twee volkeren zullen erven
‘k Zal op de uitvaart zijn

René De Clercq

De aanleiding.

03/06/2008 : Hof van beroep verklaart 57 BHV-dossiers verjaard