Voorwoord

De V.M.O. is één van de weinige Vlaamsnationalistische organisaties waarvan de naam onsterfelijk is geworden. Onsterfelijk bij medestanders : in de Vlaamse Beweging wordt nog vaak in lovende bewoordingen verwezen naar de "wapenfeiten" van de V.M.O. Onsterfelijk bij de tegenstanders : geen andere naam werkt bij de kommunisten en belgicisten zo als een rode lap op een stier als de naam V.M.O. De V.M.O. vertegenwoordigde als geen ander het militante aspect van de Vlaamse Beweging : het handelen zonder berekenen, het doen wat moest gedaan worden, het desnoods met harde middelen opeisen van Vlaamse rechten waar dat noodzakelijk was.

Wanneer Bob Maes en Wim Maes en de militanten van het eerste uur na de tweede wereldoorlog hun eerste bekendheid verwerven, is de toestand in Vlaanderen lang niet wat hij vandaag is. Velen die smalend neerkijken op de leden van de V.M.O. en die verstokt weigeren die organisatie en haar leden enige verdienste in de Vlaamse beweging toe te kennen, verliezen allerlei uit het oog, maar zeker niet in het minst het ontzaglijke verschil tussen de toestand toen, en deze van nu.

Velen die onbegrijpend en vanuit de hoogte neerkijken op het werk van de militanten, waren er niet bij in die sombere jaren.  Zij immers hebben de donkerste uren van Vlaanderen gekend, na 1944, een tijd die men zonder overdrijven een ware katakombentijd mag noemen. Veel te vlug vergeten wij dat de tweede wereldoorlog en zijn gevolgen vernietigend waren voor de Vlaamsgezinde, voor de volkse krachten. Het belgisch schrikbewind dat na de oorlog gewoed heeft - de repressie - en tot vandaag nog velen treft, liet slechts puinhopen na van wat eens een sterke Vlaams-nationale en Nederlandse of Dietse beweging was geweest. Het is niet aan ons de geschiedenis van belgische repressie te schrijven of samen te vatten. Maar het is voor velen wel nodig dat ze eraan herinnerd worden dat de repressie een einde betekende voor alle nationalistische verenigingen voor zover zij nog niet in de maalstroom van de oorlog aan haar einde kwamen.

De nationalistische leiders en vooraanstaanden waren dood, zaten in de belgische gevangenissen of waren op de vlucht. Een vernietigingsapparaat trad in werking met niets ontziende drift. Duizenden doodvonnissen werden uitgesproken bij tegenspraak of bij verstek. Tientallen Vlaamse idealisten werden terechtgesteld, anderen kwamen om in kerkers of ten gevolge van hun behandeling. Een niet te schatten aantal jaren gevangenisstraffen trof duizenden. De geldboeten waren immens, duizenden gezinnen werden uiteengerukt. Eigendommen werden gestolen, huizen vernield of geplunderd. Wie vrij kwam werd voor jaren een rechteloze.

Zo werd niet allen het Vlaams-nationalisme in zijn verschillende geledingen getroffen, de Vlaamse beweging in haar geheel werd lamgeslagen. De tegenstanders van de Vlaamse beweging zijn zich jarenlang te buiten gegaan aan straatterreur. Hoeveel vergaderingen werden niet gestoord, gesaboteerd of overhoop gezet ? Ook zuiver kulturele bijeenkomsten, zangavonden, volksdansavonden... hebben het vaak moeten ontgelden. Herbergen waar Vlaamsgezinden bijeenkwamen heeft men soms belegerd. Soms werden zelfs honden opgehitst tegen Vlaams-nationalisten. Zelfs bomaanslagen zijn er gepleegd. De schrik bij Vlaams-nationalisten was dan ook groot. Tot een aantal Vlaams-nationalisten waaronder Bob Maes, Wim Maes en Bert Eriksson het genoeg vonden. Zij wilden niet de schrik van de Vlaams-nationalisten overwinnen, wel reageren tegen de terreur, en Vlamingen beschermen tegen het beestachtige gepeupel. 

En vooral dat was de verdienste van de V.M.O.

De Vlaamse Militanten Orde (V.M.O.) is dus niet zomaar ontstaan, zoals algemeen wordt gesteld, maar werd wel degelijk opgericht, gesticht (zie rubriek geschiedenis)! Die V.M.O heeft meer dan 35 jaar voor Vlaanderen en voor de bedreigde Vlamingen op de bres gestaan. De Voer, Schaarbeek, de Kust, de Franse preken, de strijd tegen de vreemde volksvijandige invloeden, allemaal taken voor en van de V.M.O.

En tussenin (en ook tijdens) die strijd, drie daden van eerherstel. aan de grote Vlaamse voormannen Cyriel Verschaeve en Staf De Clercq, en aan de Nederlandse NSB voorman Anton Mussert. Alleen al om deze daden zal de V.M.O. nooit meer uit de geschiedenis te wissen zijn, enkele Vlaamse "historici" ten spijt. De V.M.O. is gebruikt, maar nog meer misbruikt !

Dit geldt vooral voor de V.M.O. van Bob Maes en later Wim Maes. Die talrijken die op de V.M.O. beroep hebben gedaan en dan de weg in de politiek vonden, trachtten nadien hun smeekbeden van toen te vergeten. Thans, zoveel jaar na de ontbinding van de V.M.O., is het iedere keer weer een sensatie op zichzelf de waarheid van de V.M.O. akties te vergelijken met de dolle leugenachtige verhalen die de ronde doen, ook nu nog, zoveel jaren na de ontbinding.

Feit is dat er twee V.M.O.'s hebben bestaan: de "oude" en de "nieuwe". Geschiedkundig is dit juist, (hoewel er ook een korte tussenfase bestond met een groep van vijf leiders na de dood van Wim Maes : Guido Caubergh, Bruno Bruininckx, Jeroen De Bois, Wim Verreycken, Luc Vermeulen, en uiteindelijk Bert Eriksson die de "nieuwe" VMO opnieuw structuur en leven zou geven).

Meestal echter wordt er een soort waardemeter aan verbonden, de ene een positieve, de andere een negatieve waarde. Aan de ene kant de jonge prachtige Vlaamse idealisten, aan de andere zijde de avonturiers en vechtersbazen. Niets is natuurlijk minder waar dan dit tot mythe geworden sprookje. Zowel in de "oude" als in de "nieuwe" V.M.O. zaten idealisten, vechtersbazen en avonturiers. Allebei zijn ze vrijwillig ontbonden. De ene omdat ze werd uitgehold en zulks niet door de nieuwkomers, (maar door diegenen die zichzelf Vlaams-nationalistische politici noemden) ! De andere V.M.O. werd uiteindelijk geknakt door het politieke bewind en kapot gemaakt door belagers van zowel binnen als buiten de Vlaamse Beweging. Belagers die niet over de moed beschikten om te vechten met open vizier !

Niet iedereen die zich Vlaams Nationalist noemt is noodzakelijk een goed mens. Soms integendeel. Al die moraliserende, zogenaamde intellectuelen, die slechts oog hadden voor de onvolmaaktheden van de militanten vergaten hun eigen grote ondeugden : gebrek aan durf en eerlijkheid, en een gebrek aan compromisloze rechtlijnigheid.

Nooit zijn er zovelen geweest die alles te danken hebben aan zo weinigen !

"Wie tot de voorhoede behoort, dient steeds dapper te zijn, en te beseffen dat de achterhoede hem meer dan eens in de rug zal schieten. Dat moet hij er op de koop toe bijnemen".

Op deze site staan diverse geluidsfragmenten. Die zijn best beluisterbaar met Windows Media Player. Donwload hier Windows Media Player 

Jef Elbers : "Eer Vlaanderen vergaat"  

Bronnen
"Wim Maes" van Karel Dillen - De verwoeste beweging - aangepast (met toevoeging van eigen ervaringen en inzichten)
"Van de kust tot in de Voerstreek"  - Voorwoord - aangepaste versie (met toevoeging van eigen ervaringen en inzichten)
"De VMO van Bob en Wim Maes" - Rob Verreycken (nawoord)

Literatuur
"Wim Maes" van Karel Dillen
"Van de kust tot in de Voerstreek - V.M.O. 1948-1983" uitgegeven 1998 
"De VMO van Bob en Wim Maes" - Rob Verreycken