Operatie Wolfsangel

Voorgeschiedenis

Anton Mussert (°1894 - †1946)

In de vroege ochtend van 7 mei 1946 werd in de Waalsdorpervlakte Anton Mussert, leider van het Nederlandse NSB ge-executeerd. Zijn NSB was als enige nationaal-socialistische beweging erkend door het Duitse regime gedurende de oorlog. Na zijn executie werd Mussert samen met enkele andere collaborateurs in een verlaten hoekje van de algemene begraafplaats in Den Haag anoniem begraven.

Formeel geredeneerd was de NSB geen politieke partij, maar een stichting. Op 14 december 1931 was de NSB weliswaar voor de eerste keer naar buiten getreden met een zogeheten oprichtingsvergadering in Utrecht, maar daaraan lag geen officiële handeling ten grondslag. Deze oprichtingsvergadering in 1931 was georganiseerd door de toekomstige leider Anton Mussert en Cees van Geelkerken. De NSB werd pas officieel in het leven geroepen op 4 november 1932, toen Mussert bij notariële akte de stichting 'Nationaal-Socialistische Beweging in Nederland' in het leven riep. De statuten van de stichting bepaalden dat het bestuur ervan werd gevormd door één persoon: Mussert zelf, onder de titel 'Algemeen Leider'. Deze bestuurder was weliswaar statutair verplicht een 'Algemene Raad' van minstens vijf personen te benoemen, maar deze raad had geen bevoegdheid. Diezelfde statuten bepaalden namelijk: alle besluiten neemt de Algemeen Leider, al of niet de Raad gehoord hebbende. Ook kon de Algemeen Leider de leden van de Raad naar believen ontslaan en benoemen. Om zich te onderscheiden van een 'klassieke' politieke partij in de Nederlandse parlementaire constitutionele monarchie, noemde zij zich consequent een beweging in plaats van een partij. 

Vlag N.S.B.

Na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, bepleitte de NSB voor Nederland strikte neutraliteit. Haar sympathie stond geheel aan de Duitse kant: zij verwachtte als resultaat van de oorlog een 'nieuw Europa' op nationaalsocialistische grondslag onder Duitse hegemonie. Nederland zou daarin nog slechts een plaats kunnen vinden als het Mussert en de NSB aan de macht bracht. Tijdens de meidagen van 1940 werden ongeveer 10.000 NSB'ers gevangengezet. Hun bevrijding door de Duitsers versterkte hun neiging om met de bezetters samen te werken. Op de 'hagespraak' van 22 juni 1940 te Lunteren schaarde Mussert zich volledig aan de Duitse kant: voor hem en zijn aanhang was de oorlog met Duitsland afgelopen en had het Oranjehuis de troon verspeeld. Een jaar na de Duitse inval (1941) in Nederland werden alle politieke partijen behalve de NSB verboden.

De NSB werkte openlijk samen met de bezetters en pleitte onder meer (vergeefs) bij de Duitse bezetter voor een samenvoeging van Nederland, belgië en Frans-Vlaanderen tot een Groot-Nederland binnen een Europese of Germaanse statenbond. De NSB had ook haar eigen militie : de Weerbaarheidsafdeling (WA), die fungeerde als ordehandhavingsdienst. Het embleem van de WA was de "wolfsangel".

Na de bevrijding werd de NSB verboden en werden veel van haar leden wegens landverraad berecht. Mussert zelf kreeg de kogel.

Mouwembleem N.S.B.          Mouwembleem W.A.

Toen Musserts zuster, Coby, in 1956 te weten kwam dat het graf door de gemeente ontruimd zou worden, vroeg ze toestemming om hem in alle stilte te herbegraven. De minister van Justitie weigerde, zo schreef Jan Meyers, historicus en Musserts biograaf.

Op zondag 17 juni 1956 dienden zich twee rechercheurs aan bij Coby. Ze eisten op barse toon dat zij vertelde waar ze het lijk van haar broer had gelaten. Grote koppen in de Nederlandse kranten de volgende morgen : "Musserts gebeente zoek". De politie onderzocht de mysterieuze verdwijning, zette zelf speurhonden en helderzienden in, maar Mussert bleef spoorloos.

Meyers vond later wel een spoor. Vier oud-NSB'ers, voormalige Oostfrontstrijders, zouden het lijk van hun leider in de nacht van 16 op 17 juni 1956 hebben opgegraven. In navolging van de Leider geloofden zij dat eens de dag zou komen waarop de ogen van het volk zou opengaan en Mussert gerehabiliteerd zou worden. Dan zou er ook een waardig grafmonument verrijzen. Volgens Meyers werd het gebeente verstopt in een koperen vat bij een van de vier, ergens in Gooi, en daar houdt het spoor op.

2002  Brussel

In 2002 organiseert Bert Eriksson een bijeenkomst in Brussel met oud kameraden waarin hij toelichting geeft over de Operatie Wolfsangel. Wat hij niet weet is dat een "contact" persoon een bepaalde pers hierover heeft ingelicht. Die pers registreert het volgende verhaal.

Begin januari 1997, op een nieuwjaarsreceptie van Oostfrontsoldaten, nam een oud-NSB'er Eriksson even apart om hem een geheim te vertellen en een bijzondere gunst te vragen. "De Voorname" zoals Bert Eriksson hem beschrijft zegde : "Bert, bij mij in de tuin ligt reeds meer dan twintig jaar een man begraven, een groot man. Mussert!"  Eriksson vroeg waarom hij in vertrouwen werd genomen. "De Voorname" voelde dat hij niet lang meer te leven had : "Graag zou ik zien, Bert, dat je ook voor Mussert een oplossing zou vinden, zoals destijds voor Verschaeve en De Clercq".

Maanden later, eind 1997,  stelt Bert Eriksson een nieuw "VMO commando" samen. Hij contacteert twee kameraden. 's Avonds graven ze Mussert op, in de tuin van de NSB'er, ergens in Zeeuws-Vlaanderen. Ze vinden de loden cilinder waarin het gebeente zit van Mussert evenals enkele documenten. Ze stallen de beenderen uit en fotograferen ze als bewijs.

Even was er consternatie toen één van de mannen zijn zegelring kwijt was en die terug vond in de kist waar intussen Musserts gebeente was ingepakt. Er wordt afgesproken hoe de herbegrafenis zal gebeuren.

Weken later, op een akelige winteravond, hebben ze "als drie kobolden" zoals Bert Eriksson het omschrijft, Anton Mussert plechtig in gewijde Vlaamse grond herbegraven. Nadat het commando zijn werk heeft volbracht spreekt Bert Eriksson nog een tekst in voor een videocamera : "Eng, eng Holland, haat- en jodenstaat. Moordende staat op één uwe grootsten. Laf, verdraagzaam voor al diegenen die onze cultuur in al de geledingen bedreigen. Intolerant echter tegenover al wat nationalisme en volksverbondenheid aangaat. Wij, Vlaams-Nationalisten ontzeggen de "Hollanders" staat het recht het gebeente van Anton Mussert te mogen bezitten. Heden in de Kerstweek van 1997 werd het stoffelijk overschot van de Leider piëteitsvol herbegraven in Vlaamse aarde. Moge hij bij ons rusten tot in de eeuwigheid, gerechtigheid is geschied."

2004  Waasmunster  Operatie Wolfsangel

In 2004 wil Bert Eriksson meer toelichting geven aan de pers aangaande Operatie Wolfsangel. Hij wist intussen dat de zaak juridisch verjaard was (Artikel 149 Nederlands wetboek van Strafrecht inzake grafschending...(sic)...) Bert is intussen al zwaar ziek en gebonden aan een zuurstoffles, maar heeft nog niets aan strijdbaarheid verloren.

"De resten van Mussert, vertelt hij, zijn al in 1957 naar Vlaanderen gekomen. Dat blijkt uit brieven die we bij de kist gevonden hebben. Wij hebben hem nadien een definitieve rustplaats in Vlaanderen gegeven". Is er gesold met het lichaam vraagt de pers. "Gesold, gesold...Men heeft het stoffelijk overschot van Mussert opgegraven om te voorkomen dat het zou vernietigd worden. Wat wij hebben gedaan was alleen op de persoonlijke vraag van "De Voorname". En waar hij nu ligt, ligt hij goed, geloof me vrij. Ge moet mij niet vragen waar hij ligt. Waar hij ligt is een geheim dat we zullen meenemen in ons graf. Want wat zou er gebeuren als wij de begraafplaats bekend zouden maken, denkt u ? Het één of ander reptiel zou hem opgraven en misschien vernietigen.

Zou het om het Erepark van de Oostfronters in Stekene gaan vraagt de pers ? "Nee" zegt Bert, " U mag nog twee vragen stellen".

Hoe wisten jullie dat het om Mussert ging ? "Aan de hand van de brieven en documenten die we vonden bij de cilinder waarin het gebeente zat, wisten wij wel degelijk dat het om Mussert ging".

Waar zijn de documenten ? "Met toestemming van mijn twee kameraden ga ik u die doorsturen. er staat niks speciaals in hoor. Een zekere Hartman, oud-NSB er heeft hem ooit opgegegraven met drie collega's".

Bert toont de fotos die werden genomen. Op de foto van het uitgestalde geraamte is duidelijk te zien hoe in het borstbeen een rond kogelgaatje zit. Dat komt exact overeen met de beschrijving in de biografie van Meyers. De drie vragen van de pers waren op, en net toen ze opstapten kon Bert het niet laten...:"als ik nu eens zou vertellen waar Mussert begraven ligt..." Consternatie alom. "Grapje..." lachte Bert.

Bert Eriksson vertelt over de Operatie Wolfsangel op "Twee Vandaag" : (klik om de  video te bekijken)

Operatie Wolfsangel, de laatste parel aan de kroon van de V.M.O.

 Franse preken      Teeractie      Diverse acties    Taalgrensacties    Brevier     Delta